The Super Mario Bros. Movie (2023)

Film hakkında

Mario ve Luigi, Brooklyn'de borç içinde yüzen iki tesisatçı kardeş. Bir su ana borusu patlağını tamir etmeye gittiklerinde gizemli bir boruya kapılıp ayrı düşüyorlar: Mario kendini Mantar Krallığı'nda, Luigi ise Bowser'ın hüküm sürdüğü Karanlık Diyar'da buluyor. Mario'nun amacı kardeşini kurtarmak; ama önce Prenses Peach'in güvenini kazanması, Toad'ın rehberliğinde eğitimden geçmesi ve Donkey Kong'la boy ölçüşmesi gerekiyor. Film, ilk yarısında bu tanışma ve hazırlık sürecine odaklanıyor; Bowser'ın Mantar Krallığı'nı tehdit eden planı arka planda ilerliyor.

Oyun dünyasını sinemaya taşımak

Yönetmenler Aaron Horvath ve Michael Jelenic, oyunun görsel dilini neredeyse hiç bozmadan ekrana aktarıyor. Mantar Krallığı'nın pastel renkleri, yeşil borular, soru blokları ve kostüm değiştiren güçlendirmeler birer dekor olarak değil, hikâyenin işleyişine katılan unsurlar olarak kullanılıyor. Örneğin Mario'nun Donkey Kong'la dövüşünde Cat Suit'e geçmesi, oyun mekaniğinin doğal bir anlatı aracına dönüştüğü nadir anlardan biri. Brian Tyler'ın müziği, Koji Kondo'nun klasik temalarını alıp büyük orkestra düzenlemelerine taşıyor; nostalji dozu yüksek ama tempoyu düşürmüyor.

Ses kadrosu ve karakterler

Chris Pratt'in Mario'su, Charles Martinet'nin ikonik tiz sesinden uzak, daha sıradan bir Brooklyn tesisatçısı portresi çiziyor. Bu tercih, filmin Mario'yu bir kahraman olarak kurma çabasıyla tutarlı; ancak oyunun sesini bekleyenler için ilk anda yadırgatıcı. Anya Taylor-Joy'un Peach'i, oyunlardaki pasif prenses kalıbını kırıp aktif bir lider olarak yazılmış; Taylor-Joy'un soğukkanlı tonu bu dönüşüme uyuyor. Jack Black'in Bowser'ı ise filmin enerji merkezi: hem tehditkâr hem de gülünç bir aşk takıntısıyla hareket eden bir kötü karakter. Black'in sesi, Bowser'ın piyano eşliğinde söylediği şarkıda olduğu gibi, filmin mizah tonunu belirliyor. Charlie Day'in Luigi'si ise daha az ekran süresine rağmen kardeş ilişkisinin duygusal ağırlığını taşıyor.

Uyarlama olarak ne yapıyor, ne yapamıyor

Film, oyunun ruhunu yakalamak konusunda cömert davranıyor: borular, kostümler, düşmanlar ve yan karakterler tanıdık. Ancak anlatı yapısı, bir video oyunu seviyesinden diğerine geçer gibi ilerliyor; sahne geçişleri bazen aceleci, motivasyonlar ise yüzeysel kalıyor. Özellikle Mario'nun Peach'ten aldığı eğitim sekansı, karakter gelişimini hızlıca geçiştiriyor. Buna karşılık aksiyon sekansları, özellikle Rainbow Road'daki go-kart kovalamacası, oyunun hız hissini sinemaya taşımayı başarıyor. Görsel dünya, Illumination'ın parlak ve yumuşak hatlı stiline sadık; ama bu stil, Mario evreninin bazı karanlık köşelerini (Karanlık Diyar gibi) fazla yumuşatıyor.

Eleştirmenler filmi genel olarak karışık karşıladı: hikâyenin ince, karakterlerin yüzeysel olduğu yönünde yorumlar ağırlıkta. Seyirci tarafında ise tablo farklı; TMDB'de 7,6 puan ve 1,36 milyar dolarlık gişe, izleyicinin filmi sahiplendiğini gösteriyor. Bu ayrışma, filmin bir çocuk animasyonu olarak işlevini yerine getirdiğini ama yetişkin sinema eleştirisinin aradığı derinliği sunmadığını ortaya koyuyor. Yine de video oyunu uyarlamaları arasında bir milyar dolar barajını aşan ilk film olması, Nintendo ve Illumination'ın bu işi ciddiye aldığının kanıtı.

Kimler için ne kadar tatmin edici

Oyunu oynamış izleyici için film, tanıdık göndermelerle dolu bir tema parkı turu gibi; her köşede bir kostüm, bir düşman, bir müzik teması var. Oyunu bilmeyen için ise hızlı akan, renkli ve eğlenceli bir aile animasyonu. Ancak her iki grup da hikâyenin fazla basit olduğu konusunda hemfikir olabilir. 93 dakikalık süre, temponun hiç düşmemesini sağlıyor; ama bu hız, karakterlerin nefes almasına izin vermiyor. Yine de Mario'nun boru tamirinden kahramanlığa uzanan yolculuğu, oyunun ruhunu bozmadan sinemaya taşınmış durumda.