Mortal Kombat (2021)

Film hakkında

Mortal Kombat, 1995 yapımı ilk film ve 1997’deki felaketle sonuçlanan Annihilation’dan sonra seriyi yeniden başlatma girişimi. Yönetmen koltuğunda ilk uzun metrajını çeken Simon McQuoid var; senaryo Greg Russo ve David Callaham’a ait. Film, 1617 Japonya’sında Hanzo Hasashi’nin ailesinin katledilmesiyle açılıyor ve ardından günümüze atlıyor. Odakta, geçmişi silik bir MMA dövüşçüsü olan Cole Young var. Cole, ejderha işareti taşıdığını öğrenince kendini Dünya ile Dış Dünya arasındaki kadim turnuvanın ortasında buluyor. Kaynaklara göre film, turnuvanın kendisinden çok öncesine, şampiyonların toplanma ve hazırlık sürecine odaklanıyor; bu da uyarlamanın en çok tartışılan yanlarından biri.

Kadro ve oyunculuk

Joe Taslim’in Sub-Zero’su, filmin en sağlam kötü adamı. Buzun fiziksel ağırlığını hissettiren dövüş koreografisi ve soğukkanlı duruşu, karakterin oyundaki tehditkâr havasını yakalıyor. Hiroyuki Sanada’nın Scorpion’u ise açılış sahnesindeki kısa ama etkili varlığıyla filmin duygusal çekirdeğini kuruyor. Josh Lawson’ın Kano’su, kaba mizahıyla dikkat çekiyor; bazı eleştirmenler bu mizahı abartılı bulsa da karakterin oyundaki küstahlığını koruyor. Lewis Tan’ın Cole Young’ı ise senaryonun en zayıf halkası: yeni bir karakter olarak serinin tanıdık yüzleri arasında fazla işlevsel kalıyor. Jessica McNamee’nin Sonya’sı ve Mehcad Brooks’un Jax’i görevlerini yapıyor ama derinlikli yazılmadıkları için iz bırakmıyor.

Dövüşler ve görsel dünya

Filmin en güçlü yanı, dövüş sahneleri. McQuoid, yakın dövüşü uzun planlarla ve sert darbelerle çekmiş; kan ve şiddet doğrudan gösteriliyor. Kaynaklara göre yapım, oyundaki Fatalities’i sinemaya taşımayı amaçlamış ve bu yüzden NC-17 sınırına yaklaşmış. Nihayetinde R sertifikası alınmış. Sub-Zero’nun Jax’in kollarını dondurup parçaladığı sahne, oyunun acımasız tonunu yakalayan örneklerden. Ancak görsel dünya, özellikle Dış Dünya ve turnuva mekânları söz konusu olduğunda, oyunun renkli ve tuhaf evrenine göre daha gri ve sıradan kalıyor. Raiden’ın tapınağı ve Void gibi mekânlar işlevsel ama oyunun görsel çeşitliliğini yansıtmıyor.

Uyarlama olarak başarısı

Mortal Kombat, önceki filmlerden daha sadık bir uyarlama olarak görülüyor. Karakterlerin kökenleri, ejderha işareti, arcana kavramı ve turnuva düzeni oyundan alınmış. Yine de film, turnuvanın kendisini göstermek yerine ona hazırlık sürecini anlatmayı seçiyor; bu da hayranların beklediği turnuva atmosferini erteleyen bir yapı kuruyor. Eleştirmenler, senaryoyu ve gereksiz açıklamaları hedef almış; seyirci ise TMDB’de 7 puanla daha olumlu bir tavır sergiliyor. Bu ayrışma, filmin dövüş ve hayranlık unsurlarıyla seyirciyi tuttuğunu ama eleştirmenlerin anlatıyı yetersiz bulduğunu gösteriyor. Gişe tarafında 20 milyon dolarlık bütçeye karşı 84 milyon doları aşan hasılat ve HBO Max’te en başarılı film lansmanı olması, yapımın ticari karşılığını ortaya koyuyor.

Müzik ve atmosfer

Müzik, oyunun enerjisini yakalamaya çalışıyor ama akılda kalıcı bir tema sunmuyor. Dövüş sahnelerinde ritmi yükselten elektronik altyapı var; yine de filmin genel atmosferi, oyunun abartılı ve renkli dünyasından çok, karanlık ve ciddi bir süper kahraman tonuna yakın. Bu tercih, hikâyeyi daha gerçekçi kılmak adına yapılmış gibi duruyor; ancak Mortal Kombat’ın kendine özgü tuhaflığını ve mizahını törpülüyor. Kano’nun ağzı bozuk mizahı bu dengeyi yer yer kırıyor.

Son söz

Mortal Kombat, oyunun ruhunu dövüş sahnelerinde ve karakter tasarımlarında yakalayan, ama anlatıda ve turnuva fikrinde tökezleyen bir uyarlama. İlk yarısı, Cole Young’ın keşif süreci ve şampiyonların toplanmasıyla geçiyor; bu kısımda tempo yer yer düşüyor. Yine de Sub-Zero ve Scorpion’un varlığı, sert dövüşler ve oyuna göndermeler, hayranlar için yeterince çekici. Eleştirmenlerin senaryo eleştirisi ile seyircinin dövüş odaklı beklentisi arasındaki fark, filmin kimliğini belirliyor.