Resident Evil (2002)

Film hakkında

Resident Evil adı 1997'den beri Constantin Film'in rafında bekliyordu. Önce Alan B. McElroy'un senaryosu, ardından George A. Romero'nun beş altı taslağı reddedildi; Romero'nun versiyonu yapımcılara göre NC-17 sınırına dayanıyordu. 2000'de iş Paul W. S. Anderson'a verildi. Anderson, Mortal Kombat uyarlamasıyla oyun filmlerinin ticari potansiyelini zaten kanıtlamıştı; oyunu oynadıktan sonra yazdığı Undead taslağını, Bernd Eichinger'in teşvikiyle Resident Evil senaryosuna dönüştürdü. Filmin adı bir ara Resident Evil: Ground Zero olarak geçiyordu, 11 Eylül saldırılarının ardından değiştirildi. Çekimler Mart 2001'de Berlin'de başladı.

Yeni karakterler, eski virüs

Anderson'ın en tartışmalı kararı, Chris Redfield ve Jill Valentine gibi oyun ikonlarını filmden çıkarmasıydı. Gerekçesi net: kimin öleceği ve kimin kime ihanet edeceği belirsizliği ancak tanımadığımız karakterlerle işler. Bu yüzden film, Raccoon City'nin altındaki Kovan tesisinde geçen, hafızasını yitirmiş Alice (Milla Jovovich) ve Umbrella komandoları etrafında dönüyor. Michelle Rodriguez'in Rain'i, Colin Salmon'un One'ı ve James Purefoy'un Spence'i oyun kadrosundan değil; Matt Addison (Eric Mabius) ise oyundaki bir isme göz kırpan ama bambaşka bir işlevdeki polis. T-virüsü, Kızıl Kraliçe ve Licker gibi unsurlar oyundan alınmış, ama hikâye ilk iki oyunun parçalarını yeni bir düzende birleştiriyor.

Filmin ilk yarısı neredeyse tek mekânda, dar koridorlarda ve lazerli güvenlik odasında geçiyor. Anderson'ın kurgu temposu burada işliyor: komandoların sessizce malikaneye girişi, Kızıl Kraliçe'nin soğukkanlı anonsları ve lazer koridorundaki o meşhur sahne, oyunun kapalı alan gerilimini sinemaya taşıyan en somut anlar. Jovovich'in Alice'i filmin taşıyıcısı; hafıza kaybı üzerinden kurulan gizem, oyuncunun beden diliyle verdiği tedirginlikle ayakta duruyor. Rodriguez ise Rain'de alışıldık sert asker kalıbını oynuyor, ama senaryo ona fazla alan açmıyor.

Eleştirmenlerle seyircinin ayrıldığı yer

Film eleştirmenlerden büyük ölçüde olumsuz not aldı; buna karşılık TMDB'de 7 binin üzerinde oyla 6.7 civarında bir seyirci puanı var. Bu ayrışma tesadüf değil. Eleştirmenlerin itirazı çoğunlukla senaryonun oyun evrenine olan mesafesine ve karakter derinliğinin aksiyonun gölgesinde kalmasına yönelikti. Seyirci tarafı ise oyunun atmosferini tanıdı: karanlık koridorlar, kapalı kapılar ardından gelen zombi hordası, laboratuvar estetiği. Anderson'ın oyunun ruhunu birebir kopyalamak yerine kendi sürekliliğini kurması, serinin sonraki beş filmine de zemin hazırladı.

Görsel dünya konusunda dürüst olmak gerek: 33 milyon dolarlık bütçe, filmin bazı set parçalarında ve yaratık efektlerinde kendini belli ediyor. Licker'ın tasarımı oyunun ikonik yaratığına göre daha sade; bilgisayar efektli bazı anlar dönemin standartlarında bile mütevazı. Buna karşılık Marco Beltrami'nin müziği, gerilimi yükselten elektronik dokunuşlarla filmin karanlık tonunu destekliyor. Aksiyonun çekiminde Anderson'ın temiz kompozisyonları ve lazer sahnesindeki geometrik düzen, düşük bütçenin sınırlarını zekice aşan anlar olarak öne çıkıyor.

Uyarlama olarak film, oyunun olay örgüsünü değil, kurallarını ve tehdit hiyerarşisini alıyor: kapalı tesis, yayılan virüs, yapay zekânın soğuk mantığı, insanın açgözlülüğü. Alice karakteri bu yapının merkezine yerleşince, oyunun ensemblcı yapısı yerine tek kahramanlı bir anlatı doğuyor. Bu tercih seriyi ayakta tutan şey oldu; aynı zamanda oyun sadıklarının en çok tartıştığı nokta. Gişe sonucu ise yapımcıları haklı çıkardı: 103 milyon dolarlık hasılat, devam filmlerinin kapısını açtı.

Ölümcül Deney, oyun uyarlamalarının en zor döneminde çekilmiş, kusurları belli ama işlevini bilen bir film. Oyunun atmosferini yakaladığı yerler lazer koridoru ve Kovan'ın klostrofobik koridorları; zayıf kaldığı yerler ise yan karakterlerin harcanması ve efektlerin bütçe sınırları. Eleştirmenlerle seyircinin ayrıştığı bu filmde, seyircinin tarafında durmak için oyunun kapalı alan gerilimini sevmiş olmak yeterli.