Resident Evil: Afterlife (2010)

Film hakkında

Oyunun gölgesinde bir dördüncü tur

Resident Evil: Afterlife, serinin Extinction'dan sonraki halkası ve Paul W. S. Anderson'ın ilk filmden sonra yönetmen koltuğuna döndüğü ikinci yapım. Senaryo da ona ait. Film, serinin ilk kez 3D çekilen halkası olma özelliğini taşıyor; çekimler 2009 sonbaharında Toronto'da Fusion Camera System ile yapılmış. Bütçe 60 milyon dolar, gişe 300 milyon doların üzerinde. Yani eleştirmenlerin pek sevmediği, seyircinin ise salonu doldurduğu tanıdık bir denklem.

Hikâye, Alice'in Tokyo'daki Umbrella merkezine klonlarıyla düzenlediği baskınla açılıyor. Wesker kaçarken Alice'e anti-virüs enjekte ediyor ve onu süper güçlerinden ediyor. Altı ay sonra Alice, Arcadia adlı sığınak yayınlarının peşinde Alaska'ya gidiyor; orada hafızasını yitirmiş, vahşileşmiş Claire Redfield'la karşılaşıyor. İkili Los Angeles'a dönüyor ve binlerce zombinin sardığı bir hapishanede hayatta kalanlara katılıyor. Grubun lideri Luther, Arcadia'nın aslında kıyıda bekleyen bir yük gemisi olduğunu söylüyor. Hapishanede kafese kapatılmış Chris Redfield da bu ilk yarının önemli parçası.

Kadro ve oyunculuk

Milla Jovovich, Alice rolünde serinin taşıyıcı unsuru olmayı sürdürüyor; güçlerini kaybettiği sahnelerde bile beden diliyle filmin motoru olduğunu gösteriyor. Wentworth Miller'ın Chris Redfield yorumu ilginç bir durum: oyuncu, rolü almadan önce oyunları hiç oynamamış, karakteri internetten bulduğu görsellerle tanımış. Miller'ın anlattığına göre Chris'in kas kütlesine üç haftada ulaşmak mümkün olmadığı için dayanıklılığa yönelmiş. Bu, filmdeki Chris'in neden oyunlardaki dağ gibi figürden uzak durduğunu da açıklıyor. Shawn Roberts'ın Wesker'ı ise oyunun kibirli, gözlüklü kötüsünü karikatüre kaçmadan taşıyor. Ali Larter'ın Claire'i, hafıza kaybı üzerinden kurulan bölümlerde filmin en sağlam duygusal hattını oluşturuyor.

Anderson'ın yönetimi, aksiyonu temiz okunur biçimde çekmeye odaklanıyor. Hapishane avlusundaki dev baltalı yaratık sahnesi, 3D'nin öne çıkarılmak istendiği anlardan biri; balta ve zincir hareketleri kameraya doğru yönlendirilmiş. Bu tercih salon deneyimini güçlendirse de ev izlemesinde aynı etkiyi bırakmıyor. Müzik tarafında tom-tom ve elektronik altyapı, serinin endüstriyel havasını koruyor ama ilk filmdeki kadar akılda kalıcı bir tema yok.

Uyarlama olarak nerede duruyor

Film, oyun serisinden özellikle Resident Evil 5'in unsurlarını alıyor: P30 beyin kontrol cihazları, Chris'in Wesker'la yüzleşmesi ve beyin yıkanmış Jill Valentine. Ancak bunlar oyunun anlatısına bağlı kalmadan, filmin kendi sürekliliğine yerleştirilmiş. Chris ve Claire Redfield ilk kez bu filmde bir araya geliyor; oyunda kardeşlik ilişkisi serinin temel taşlarından biri, burada ise hapishane koridorunda hatırlanan bir aile bağına indirgeniyor. Sienna Guillory'nin Jill'i, jenerik sonrası sahneye saklanan bir sürpriz olarak kullanılıyor.

Oyunun ruhu açısından asıl sorun ton. İlk oyunun kapalı mekânda, kıt mermiyle kurduğu gerilim; burada yerini geniş avluda, silah bol, tempolu bir aksiyona bırakıyor. Hapishane sekansı klaustrofobik bir potansiyele sahipken kamera sürekli dışarıya, zombi kalabalığına ve patlamalara bakıyor. Bu bir sadakatsizlik değil, bilinçli bir tür kayması; Anderson oyunun korkusundan çok oyunun ikonografisini ödünç alıyor.

Eleştirmenler filmi genel olarak olumsuz karşıladı; buna karşılık gişe rakamları seyircinin bu yaklaşımı benimsediğini gösteriyor. TMDB'de 6.1 civarındaki seyirci ortalaması da ikiye bölünmüş bir tabloya işaret ediyor: seriyi takip edenler için yeterli, sinema eleştirmenleri için yetersiz. 97 dakikalık süre, anlatıyı sıkıştırıyor; hapishanedeki yan karakterlerin çoğu isim ve tek bir özellikten ibaret kalıyor.

Kimler için

Oyunu oynamış izleyici, Chris ve Claire'in ilk kez aynı filmde görünmesini ve Resident Evil 5 göndermelerini yakalayacak; ancak oyunun gerilimini arayanlar hayal kırıklığına uğrayabilir. Oyunu bilmeyenler için ise serinin önceki filmlerini izlemeden girilmesi zor bir halka; Alice'in güçlerini kaybetmesi ve Wesker'la hesaplaşması önceki filmlerin bilgisini varsayıyor.