Resident Evil: Welcome to Raccoon City (2021)

Film hakkında

Raccoon City adı ilk kez 1996'daki Resident Evil'in açılışında geçer; asıl sahne ise Arklay ormanındaki Spencer Malikânesi'dir. 1998'in ikinci oyunu polis merkezini ve şehri sahneye koyar. Johannes Roberts'ın filmi bu iki oyunu aynı geceye sıkıştırıyor: Claire Redfield'in kasabaya dönüşü, S.T.A.R.S. ekibinin malikâneye gidişi ve polis merkezindeki kaos paralel ilerliyor. Proje 2017'de James Wan ve Greg Russo ile başlamış, ikisi yaratıcı anlaşmazlıkla ayrılınca dümen Roberts'a geçmiş. Bütçe 40 milyon dolardan 25 milyona inince senaryo defalarca törpülenmiş; Hunter, Chimera, dev örümcek ve Tyrant gibi yaratıklar konsept çizimleri bitmiş olmasına rağmen filmden çıkarılmış.

Malikâne ve karakol

Roberts'ın en sağlam tercihi mekân bölünmesi. Spencer Malikânesi'nin dar koridorları, yağmurun hiç dinmediği dış planlar ve polis merkezinin karanlık katları, oyunların kapalı kutu hissini taşıyor. Yönetmen, ilk oyundaki sabit kamera açılarını andıran kompozisyonlar denediğini söylüyor; filmde koridor sonlarını çerçeveleyen, oyuncuyu köşeye sıkıştıran planlar bunu doğruluyor. John Carpenter etkisi de açık: Halloween ve Assault on Precinct 13'ten gelen kuşatma gerilimi, karakolun zombilerle dolduğu bölümde hissediliyor. Buna karşılık kurgu, iki oyunun olaylarını 107 dakikaya sığdırmak için sürekli kısa yoldan geçiyor; malikânedeki keşif duygusu ilk yarıda kurulup hızla tüketiliyor.

Kadro kalabalık ama herkese yetecek süre yok. Kaya Scodelario, Claire'i oyunlardaki sivri dilli genç kadından çok, Umbrella'nın peşine düşmüş bir komplo araştırmacısına çevirmiş; senaryo bu değişikliği bilerek yapmış, zira erken taslaklarda Claire'in Umbrella'dan haberi yoktu. Robbie Amell'in Chris'i düz bir asker profili çiziyor, Hannah John-Kamen'in Jill'i ise oyundaki soğukkanlı profesyonelden sapıp daha fevri bir tipe kaymış. Avan Jogia'nın Leon'u ilk günündeki acemi polis memuru fikrini koruyor ama filmin şakacı tonunu taşıyacak kadar sahne alamıyor. Tom Hopper'ın Wesker'ı ise erken sahnelerde fazla şeffaf; oyunu bilen seyirci için ihanet sürpriz olmaktan çıkıyor.

Uyarlama terazisi

Roberts'ın iddiası net: önceki altı filmin atladığı korku atmosferini yakalamak. Bütçe kısıtı yüzünden yaratık çeşitliliği azalsa da Lisa Trevor'ın hikâyeye sokulması, yetimhane bağlantısı ve Birkin ailesinin laboratuvar sahnesi oyun evrenine gönderme olarak çalışıyor. Yine de uyarlama, karakterleri oyunun ruhundan çok filmin ritmine göre eğip büküyor: Claire ile Chris'in yetimhanede büyümesi, Birkin ve Bertolucci ile önceden tanışıklıkları tamamen senaryoya eklenmiş bağlar. Oyunu oynamamış izleyici için bu, hikâyeyi derli toplu kılıyor; oyunu bilen için ise tanıdık isimlerin farklı ilişkiler içinde dizildiği bir yeniden yorum.

Gişe 25 milyon dolarlık bütçeye karşılık 42 milyon dolar civarında kaldı; TMDB seyirci ortalaması 5.9. Eleştirmenlerle seyirci arasında derin bir uçurum yok, ama tepkiler bölünmüş: bir kısım oyunlara yakınlığı ve karanlık tonu takdir ediyor, bir kısım iki oyunu tek filme sığdırma telaşını ve yüzeysel karakterleri eleştiriyor. Constantin Film'in 2026'da yeni bir reboot duyurması, bu denemenin seriyi sıfırlama işini tam üstlenemediğini gösteriyor.

Aksiyonun çekiminde yakın plan ve hızlı kesme alışkanlığı baskın; malikânedeki ilk zombi karşılaşması dışında gerilim çoğu yerde kurgu hızına teslim oluyor. Müzik tarafında sürekli yağmur ve endüstriyel uğultular atmosferi taşıyor, ama oyunların ikonik sessizlik anlarını yakalayan bir tema yok. Oyunun sabit kamera ve tank kontrolünden gelen çaresizlik hissi, filmde yerini daha konvansiyonel bir korku-aksiyon temposuna bırakıyor. Yine de Raccoon City'yi bir karakter gibi çürüyen, terk edilmiş bir kasaba olarak çizmesi, önceki filmlerin parlak bilim-kurgu estetiğinden ayrılan en net adım.