Resident Evil: Retribution (2012)

Film hakkında

Tesisin içinde bir tur

Resident Evil: Retribution, serinin beşinci filmi ve Paul W. S. Anderson'ın yazıp yönettiği üçüncü halka. Açılış, Arcadia gemisindeki saldırıyla başlıyor; Alice yakalanıp kuzeydeki bir su altı tesisine kapatılıyor. Buranın işlevi net: Umbrella burada klon üretiyor ve T-virüsünün etkisini denemek için şehir simülasyonları kuruyor. Film boyunca Alice, Ada Wong'la birlikte Tokyo'nun Shibuya meydanından New York'a, oradan Moskova'ya uzanan yapay bölgelerde ilerliyor. Anderson'ın senaryosu, oyunların seviye geçme mantığını sinemaya taşıyor: her kapı yeni bir harita, her harita yeni bir düşman dalgası.

Bütçe 65 milyon dolar, gişe 240 milyon doları aşmış. Bu denklem, yapımın neden bu kadar hızlı ve ekonomik çekildiğini açıklıyor. Toronto'da 2011'in ekim ortasından aralık sonuna kadar süren çekim, altı haftalık bir maraton gibi görünüyor. Anderson başta beşinci ve altıncı filmi art arda çekmeyi düşünmüş, sonra yalnızca bu filme odaklanmış. Ortaya çıkan 95 dakika, serinin en kısa ve en yoğun tempolu halkalarından biri.

Kadro ve dövüş koreografisi

Milla Jovovich, Alice'i yine fiziksel bir performansla taşıyor; karakterin süper güçlerini kaybettiği bölümlerde bile dövüş sahnelerinde ağırlık var. Sienna Guillory'nin Jill Valentine'ı, göğsündeki metal böcekle kontrol edilen bir tetikçiye dönüşmüş; oyun Resident Evil 5'teki aynı ayrıntı burada da kullanılıyor. Michelle Rodriguez, ilk filmdeki Rain rolüne dönüyor ama bu kez iki versiyonu var: iyi ve kötü klon. Oded Fehr de Carlos olarak benzer bir ikiliğe tabi. Klon fikri, oyunculara tanıdık yüzleri farklı işlevlerde görme şansı veriyor.

Oyun kadrosundan gelen isimler filmin en çok konuşulan tarafı. Li Bingbing'in Ada Wong'u, Alice'le ilk karşılaşmasında Resident Evil 4'teki dövüş sahnesini yeniden kuruyor. Johann Urb'ün Leon S. Kennedy'si ve Kevin Durand'ın Barry Burton'ı, serinin hayranları için beklenen hamleler. Ne var ki bu karakterler senaryoda derinlik kazanmıyor; Ada'nın gizemi birkaç replikle geçiştiriliyor, Leon ise ekibin lideri olarak kalıyor. Anderson'ın oyunculuk yönetimi, aksiyon ritmine hizmet ediyor ama diyalogların zayıflığı eleştirmenlerin ortak noktası.

Dövüş koreografisi Nick Powell'a emanet. Anderson, Tayland sinemasından etkilendiklerini ve yumrukların gerçekten temas ettiği bir stil hedeflediklerini söylüyor; 3D çekimde sahte yumrukların mesafesi belli olduğu için bu tercih mantıklı. Shibuya'daki zombi kalabalığı, Moskova'da Las Plagas ile güçlendirilmiş silahlı ölüler ve motosikletli saldırganlar bu yaklaşımın ürünü. New York simülasyonundaki iki Executioner'la dövüş, filmin en temiz koreografi örneklerinden.

Görsel dünya ve uyarlama dengesi

Glen McPherson'ın görüntü yönetimi, simülasyon katmanlarını birbirinden ayırıyor: Shibuya'nın neon yağmuru, Moskova'nın kar altındaki beton blokları, banliyö evinin steril sakinliği. Yapım tasarımı Kevin Phipps'e ait ve su altı tesisinin koridorları, oyunlardaki laboratuvar estetiğine yakın duruyor. 3D ve IMAX 3D gösterim için tasarlanan derinlik, özellikle silah namlularının kadraja girdiği anlarda hissediliyor. Eleştirmenler de tam bu noktada hemfikir: görsel efektler ve 3D işçiliği övülürken karakterler, olay örgüsü ve oyunculuk yerden yere vuruluyor.

Uyarlama tarafında Anderson, oyunların görsel dilini alıp kendi klon-simülasyon çerçevesine yerleştiriyor. Las Plagas paraziti, Resident Evil 5'teki Hummer kovalamacasının Rolls-Royce Phantom'a çevrilmiş hali, Jill'in göğsündeki böcek; bunlar oyun hayranının tanıyacağı göndermeler. Ama film, oyunların hayatta kalma gerilimini değil, aksiyon sekanslarını ödünç alıyor. Korku dozajı düşük; zombiler tehditten çok kalabalık unsur. Anderson'ın esin kaynakları arasında Inception, Westworld ve Alien serisi var; bu, filmin neden bir korku filminden çok bilim kurgu labirenti gibi durduğunu açıklıyor.

Seyirci puanı 5.8; eleştirmenlerin genel tavrı ise olumsuz. Bu ayrışma serinin tamamında görülen bir tablo: oyun hayranı ve aksiyon izleyicisi, tanıdık karakterlerin ve hızlı kurgunun peşinde; eleştirmen ise senaryonun boşluğunu işaret ediyor. Retribution, iki tarafın da haklı olduğu bir film. Karakterler kağıt üzerinde kalıyor, diyaloglar zayıf; buna karşılık dövüş koreografisi ve simülasyon fikri, 95 dakikayı taşıyor. Anderson'ın seriye üçüncü dönüşü, en iyi filmi değil ama en hızlı akanı.

Filmin sonu, bir sonraki halkaya açık kapı bırakıyor; 2016'da Resident Evil: The Final Chapter geldi. Retribution'ın kendi içinde kapattığı hikâye ise tesisin çöküşüyle sınırlı. DVD ve Blu-ray sürümü aynı yılın aralık ayında çıktı. Serinin hayranı için tanıdık yüzlerin ve oyun göndermelerinin yoğun olduğu bir ara durak; oyunları bilmeyen için ise neden bu kadar sevildiğini tam açıklamayan bir aksiyon filmi.